Een ochtend uit het leven van een mama

De vogeltjes fluiten en de zonnestralen piepen langs het gordijn naar binnen. Ik word 6:59 wakker, precies één minuut voordat de wekker zou gaan. Ik zet de wekker uit voordat Skyradio mijn slaapkamer omdoopt tot een disco. Hoppa 1-0 voor mij. Een zalig moment om de dag te starten, mijn lichaam voelt nog rozig aan en even, heel even, begin ik blanco aan deze dag. Totdat mijn brein is opgestart en ik weer met beide benen op de aarde wordt gezet. Goedemorgen epilepsie, lekker geslapen? Ja fijn dat je er ook weer bent en dat je de hele dag gratis meelift in mijn gedachte. Was ik maar taxichauffeur, dan kon ik je nog geld aftroggelen. Helaas is die carrière voorlopig nog niet voor mij weggelegd, zelfs niet met rijbewijs B op zak.

Mijn oren pikken het zoete geluid op van lieve, kleine, blote voetjes die zich voortbewegen op de overloop. Tijd om de beide rozige benen nu toch echt op de aarde te zetten en te gaan ontdekken welke snoetje dit keer het eerste wakker is. De prachtige blauwe ogen van onze dochter kijken me verliefd aan en de vlinders in mijn buik worden direct gewekt. Onze tussenin-smurf vindt het de hoogste tijd voor een broodje. Grote smurf komt met haar wilde slaapcoupe uit haar kamer slenteren en neemt haar ochtendhumeur met zich mee (DNA cadeautje van mama). Tijd om gas te geven in de ochtend, want deze mama blijft ondanks dat ze 1-0 van de wekker won, altijd te lang liggen.

“Mama, vergeet je je pil niet?” vraagt mijn zorgzame dochter van vijf mij aan de ontbijttafel. Van binnen schreeuw ik het uit, van buiten zie je een slenterende mama naar de kast gaan en het roze-witte-doosje uit de kast halen. Ik haat het uit het diepste van mijn hart dat mijn dochter mij dit helpt herinneren. Zij hoort hier niet mee bezig te zijn en hoort zich erover druk te maken dat zij precies evenveel melk krijgt als haar zusje, stiekem twee keer zoet op haar brood doen en andere fantastische kleuterheerlijkheden. Lang kan ik niet blijven hangen in deze gevoelens, want het gevoel: trotsheid, vraagt mijn aandacht. De tussenin-smurf smeert voor het eerst boter op haar broodje, zonder klodders boter over te houden die mama dan van haar mag hebben. Deze keer mag ik zelf mijn eigen boter uit het kuipje halen.

De buikjes zijn gevuld, jassen zijn aan en de rugtassen hangen op hun schouders en dan breekt HET moment aan! De meiden staan al trappelend en kwispelend in de gang te wachten, totdat de kleine smurf zijn intrede doet. Ik loop de trap af met een Maxi-Cosi aan mijn arm met daarin onze kleine en enige mannelijke smurf. Wees gerust, ik gebruik deze Maxi-Cosi niet om daarna de auto in de stappen. Nee, dit is voor de veiligheid van onze kleine man om zo het risico te verkleinen dat hij van grote hoogtes valt zonder bescherming. Een kleine moeite voor zijn veiligheid wat ik met liefde doe. Een grote confrontatie met mijn aandoening elke keer weer. Mijn traan van verdriet verandert in een traan van geluk, wanneer ik mijn trappelende en kwispelende smurfen onder aan de trap zie staan glunderen bij het aanzien van de kleine smurf. Grote smurf doet de voordeur open en we vertrekken richting school. Hopende dat ik het deze ochtend weer gered heb om vòòr de bel de school binnen te wandelen. Probeer ik morgen weer een minuutje langer te blijven liggen.

Geschreven voor het Epilepsiefonds: Juni 2017
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close