Superheldin

Het is kwart over acht ’s ochtends. Ik loop de trap af met de kleine smurf om hem van zijn ledikantje over te hevelen naar de kinderwagen. Zwart. Om half tien word ik “wakker”, zittend op de bank met mijn jas aan, Ik zie mijn twee dochters om mij heen dartelen en opeens zie ik mijn vader naast mij in de stoel zitten.
‘Pap, wat doe jij hier?’ vraag ik verbaasd.
‘Je hebt een insult gehad.’

Tijdens mijn laatste insult was ik alleen met mijn kinderen. Het was de heftigste die ik ooit heb meegemaakt, doordat mijn kinderen het moesten aanschouwen. Mijn grote smurfin heeft mij en de kinderen gered. Ik neem je mee naar dat moment.

Zelf herinner ik mij helemaal niets van wat er is gebeurd tussen kwart over acht en half tien, maar dit is het verhaal wat ik later van derden vernomen. Tijdens mijn insult is mijn dochter op zoek gegaan naar mijn mobiel (we hebben haar geleerd om haar vader te bellen wanneer ik “val”). Volgens afspraak moet ik deze altijd bij “de blauwe smurfenlamp” hebben liggen. Dit keer lag hij daar niet en moest zij op zoek gaan. Zij heeft tijdens het schokken van mijn lichaam in mijn jaszakken gevoeld of hij daar zat. Ik heb geen idee wat voor impact dat moet hebben gehad op mijn kleine doch grote meisje. Uiteindelijk vond zij mijn mobiel en heeft zij al huilend haar papa opgebeld en vertelde hem: “Mama is gevallen, papa”. We hebben dit zo vaak met onze beide dochters geoefend, maar tegelijkertijd zo vaak gehoopt dat zij dit niet voor “het echie” moesten uitvoeren. Helaas heeft ze haar kunde wel moeten inzetten en wat zijn we trots op haar, tot in onze tenen! Onze vijfjarige dame heeft het gedaan.
Na het belletje heeft mijn man mijn vader gebeld. Mijn vader is toen in sneltreinvaart naar ons huis gereden.

Naderhand had ik last van alle spieren in mijn lijf, ik ben na zo’n insult altijd weer verbaasd hoeveel spieren ik heb. Mijn kaken doen ontzettend pijn, ik ben extreem moe, maar waar ik dit keer het meeste last van heb gehad, is mijn schuldgevoel naar onze dochters toe. Zij hebben hun moeder, degene die voor hen moet zorgen en niet andersom, de controle over haar lichaam zien verliezen. Daarbij zagen zij ook dat hun mama er niet altijd voor de volle honderd procent voor hen zal zijn. Dat doet pijn, want het hoort wel bij mijn takenpakket. Terugkijkend krijg ik rillingen over mijn hele lijf en zijn de tranen niet te stoppen.

Een week later staat mijn vader weer op de stoep. Hij boort gaten voor een sleutelkastje in de buitenmuur. Zo kan er altijd iemand naar binnen, mocht ik weer een aanval krijgen. Een vreselijk, confronterend kastje.  De boor maakt de gaten in de muur en laat tegelijkertijd een litteken in mijn hart achter.

Geschreven voor het Epilepsiefonds: Juli 2017
© Mama in de val

2 gedachten over “Superheldin

  1. Pfoeh, wat beschrijf je herkenbare situaties. Ik ben de jongste van 3 dochters van een moeder met epilepsie. Mijn oudste zus is snel van een onbezorgd kind tot een beschermende en verzorgende zus gegroeid. Als mijn moeder een aanval had, zocht ik mijn veiligheid bij mijn grote zus. Als mijn moeder een aanval had gehad, wilde ik een paar dagen afstand. Ik vertrouwde mijn moeder, of beter haar lichaam, niet. Nu ik 29 jaar ben, merk ik dat de epilepsie de band tussen mij en mijn moeder heeft bepaald. Ik zoek nog steeds het vertrouwen, de troost en de veiligheid bij mijn grote zus. En elke keer als ik samen met mijn moeder ben, voel ik de aanwezigheid van de epilepsie. De mogelijkheid dat zij een aanval zal krijgen ligt altijd op de loer. Wij maken ons als kinderen altijd zorgen om onze moeder. Heeft ze wel voldoende rust en ontspanning? Neemt ze trouw haar medicijnen? Eet ze voldoende en gezond? Als kind, en nu soms nog steeds, als ik een ambulance hoorde, dacht ik aan mijn moeder. Als ik van de tennisbaan kom en gemiste oproepen en berichtjes heb van mijn zussen, dan weet ik alweer hoe laat het is. Dan baal ik! Voor mijn moeder, want hoe onveilig ik mij soms bij haar voel, ik hou van haar!

    Like

    1. Patricia, wat mooi dat je ons een kijkje geeft in hoe het voor jou als dochter is om te leven met een moeder die ook epilepsie heeft. Wat heftig voor je dat je je nog steeds zorgen maakt om je moeder. Mag ik je wat vragen? Voel je je verantwoordelijk voor je moeder? Je schrijft dat je van je moeder houdt, dat had je niet op hoeven schrijven. Tussen de regels door is de liefde voor je moeder goed te lezen. Bedankt voor je reactie, Patricia.
      Liefs Anita

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close