De agenda show

“Mevrouw, u mag aanstaande maandag komen voor een intakegesprek bij de psycholoog, schikt dit?” vraagt de vrouw aan de telefoon. “Euh….” stamel ik. Overdondert door dit telefoontje geef ik mezelf even de tijd door te zeggen: “Moment, ik pak mijn agenda er even bij”. Mijn agenda ligt al voor mij, maar ik heb even de tijd nodig om deze snelle gang van zaken te verwerken. Voor het idee sta ik ook maar even op en boots ik loopgeluiden na en rommel wat in een lade. Je weet maar nooit of ze stiekem door de telefoon mee luisteren of je wel echt op jacht bent naar de agenda.

Anderhalve week nadat ik had aangegeven bij de poli Neurologie dat ik toch hulp wilde in de vorm van een psycholoog, kreeg ik het bovenstaande telefoontje. Zo snel had ik dat niet verwacht, er moest vast een stickertje “krankzinnig” op mijn dossier zijn geplakt. Ik heb de stap naar de psycholoog gezet om de diverse insulten een plek te geven. Maar voornamelijk om de zekerheid en het vertrouwen weer terug te vinden om alles weer uit het leven te halen, met her en der wat aanpassingen.

Op de betreffende maandag is het mooi weer dus ik besluit vol goede moed om die 7,5 kilometer naar het ziekenhuis per fiets te trotseren. Ik weet het 15 kilometer op één dag fietsen is voor menigeen een peulenschil, maar voor een vrouw die drie maanden geleden is bevallen en tijdens de zwangerschap voornamelijk te vinden was op de bank om te Netflixen, was dit toch een prestatie van weleer. Goed, ik dwaal af. Iets wat ik wel vaker doe wanneer ik echt moet gaan praten/schrijven over mijn gevoelens ten opzichte van mijn epilepsie. Met zweetparels op mijn voorhoofd loop ik de hal van het ziekenhuis binnen. Ter verdediging: het was die dag 28 graden en die parels vloeiden dus niet alleen voort door de afwezigheid van mijn conditie.

“Mevrouw, bent u Anita?” vraagt een mannenstem aan mij. “Ja, dat ben ik, aangenaam” zeg ik. Ik loop hem achterna zijn kamer in en zie een klein knuffelaapje staan op een tafeltje. Deze kamer wordt ook gebruikt door orthopedagogen en dat kleine aapje helpt mij om wat druk van mijn ketel te krijgen. Gedurende het gesprek durf ik mezelf meer open te stellen en voel ik dat ik een irritante vraag krijg wanneer ik hem het volgende zeg: “Ja maar…ik heb geen zin om de hele dag te huilen wanneer ik met de kinderen thuis ben, dan herinneren zij zich later alleen maar dat hun moeder alleen maar huilde de hele dag”. Praatgrage psycholoog: “Denk je daadwerkelijk dat je de hele dag huilt?” “Nee, natuurlijk niet”, antwoord ik stellig. “Vinden je kinderen het erg als je huilt?”. “Nee, zij komen juist naar mij toe rennen en geven mij de hardste knuffel die ze in huis hebben”. “Vind je van jezelf dat je overdag niet mag huilen?” vraagt hij vervolgens. Deze vraag brengt een denkrimpel op mijn gezicht. Ik ben namelijk juist iemand die zichzelf qua gevoel en emotie open durft te stellen. Ik neem de vraag mee.

We maken een vervolgafspraak en pak mijn agenda erbij met rommelgeluiden die dit keer echt zijn. Ik loop het kamertje uit en zwaai stiekem het knuffelaapje gedag. Ik loop richting mijn fiets. Op naar nieuwe verse zweerparels!

Geschreven: Augustus 2017
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close