Mijn vingers ergens aan branden

Ik kijk om mij heen in het restaurant en grinnik in mijn vuistje. Ik zie een groep van zes meiden aan een tafel zitten en ik vermoed dat zij collega’s zijn. Wanneer er een jongedame van tafel loopt, hoor ik ze fluisteren: “Zullen we zeggen tegen de ober dat zij jarig is?”. De meiden lachen en ik geloof dat ze besluiten dit idee uit te voeren. Een half uur later komen er drie obers aan hun tafel met vuurwerk en geven zij ten beste: “Lang zal ze leven, lang zal ze leven…”. De niet-jarige in kwestie kijk verschrikt om zich heen, slaat haar handen voor haar mond en roept wat onverstaanbaars (lees: woorden die niet netjes zijn om hier te herhalen) naar haar collega’s. Hierna barst zij in lachen uit. Oké toegegeven, ik was destijds zelf deelnemer bij dit geweldige festijn, maar zit nu om hele andere redenen in dit etablissement.

Zittend aan tafel met mijn man heffen wij ons glas. We toasten op een insultvrije periode van vier maanden. Na de heftige periode met insulten, gezondheidstoestanden en verwerkingen zijn wij bewuster gaan leven. Dit betekent ook dat wij intenser genieten en het leven vieren. De eerste keer vierden we na een maand insultvrij te zijn deze periode, met thee en gebakjes. Na twee maanden genoten wij van de “afhaalchinees” om vervolgens de vlag uit te hangen bij drie maanden. Wanneer er telkens een langere periode tussen zit, groeit het vertrouwen in mijn lichaam en ben ik dankbaar voor het rustige vaarwater waarin we zitten. Ik wil daar niet zomaar langsheen gaan, een moment van bezinning doet mij altijd goed. Vandaar dat de glazen hoog in de lucht prijkten bij deze bekroning.

Bovendien is het voor mijn man ook wel eens fijn om niet te hoeven koken. Mijn echtgenoot is altijd al degene geweest die het koken het meeste voor zijn rekening nam. Mede omdat hij het leuk vindt, maar ook omdat hij het gewoonweg beter kan. Ken je kwaliteiten, is niet voor niets een credo van mij.
Sinds mijn diagnose heb ik meer excuses gekregen om onder het eten koken vandaan te komen. Het is gewoonweg niet veilig om te koken wanneer ik geen toezicht heb van een volwassene. Weer iets alledaags wat niet “gewoon” kan zijn. Het is niet verstandig om alleen met kinderen te zijn, wanneer ik met kokend water in de weer ben. Als ik dan een insult krijg wanneer ik een half uur buiten kennis ben, is een pan met water op het vuur geen veilige gedachte. Jammer genoeg voor mij hebben wij sinds kort een nieuwe keuken, waarbij je een timer aan kunt zetten bij de kookplaat. Na bijvoorbeeld 5 minuten gaat deze vanzelf uit, een geweldige uitvinding voor de epileptische medemens. Een minder goede uitvinding voor iemand die argumenten nodig heeft om onder het eten koken uit te komen. Wat nog wel een reden is om niet te hoeven koken is het gebruik van messen. Wanneer ik een insult heb, gaan mijn vuisten naar mijn borst toe en maak ik een inhalerend geluid. Als ik op dat moment nou net een mes in mijn hand heb, kan ik me zo voorstellen dat dit geen goede afloop zal zijn voor mijn gezondheid. Zonder gekheid: nog elke keer wanneer ik een appel schil, brood smeer of het vlees snijdt komt elke keer de epilepsie-gedachte voorbij.

Ik voel een opluchting, wanneer ik mijn hoofdgerecht zie aankomen. Ik ga deze avond genieten van een groot bord met spareribs. Zoals je vast zult begrijpen, heb ik alle redenen om deze lekker met mijn handen naar binnen te werken.

Geschreven: Februari 2018
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close