Loslaten

“Eerst kijken of je over kunt steken, tussenin-smurf” roep ik haar na. Ze stopt direct met rennen en kijkt naar links en rechts (lees: schudt haar hoofd een paar keer heen en weer om mama een plezier te doen). “Ja, ga maar!” zeg ik. Ze huppelt verder over de stoep om een poging te wagen haar zus in te halen onderweg naar school.

Ik voel me kwetsbaar wanneer ik mij op de openbare weg begeef. Mijn insulten kunnen elk moment komen en ik voel ze niet aankomen. Het kan dus zomaar gebeuren wanneer ik mijn dochter naar school breng. Ik vind het moeilijk dat mensen mij kunnen zien tijdens één van de meest kwetsbare momenten in mijn leven. Van horen zeggen zien mijn insulten er als volgt uit: ik maak 1 à 2 minuten schokkende bewegingen en ben daarna gemiddeld een half uur buiten kennis. In dat half uur kan ik wel lopen, praten en bewegen, maar zeg ik de meest rare dingen en praat op een hele gekke manier. Ik weet daar niets van en dat komt ook niet terug. Dit gegeven op zichzelf vind ik lastig wanneer ik mij in het openbaar bevind. Maar daarnaast ben ik ook moeder en heb ik de verantwoordelijkheid over drie kinderen. Ik weet niet precies wat mijn kinderen doen op zo’n moment en wat de mensen om ons heen doen. Dat idee beangstigt mij en ik heb er moeite mee dat ik mijn kinderen niet de veiligheid kan bieden die ik verplicht ben aan hen te bieden als hun moeder.

En zo heb ik op een maandagmiddag deze gedachtes op tafel gelegd bij de “praatgrage psycholoog”. Hij vroeg mij: “Wat is veiligheid voor kinderen?”. “Dat hun moeder er altijd voor haar kinderen is en zij hen ten alle tijden kan beschermen” zeg ik ietwat geëmotioneerd. Wetende dat veiligheid veel meer is dan dat, maar mijn hersenspinsels zijn hier nog niet van overtuigd. Hij ziet dat hij niet nog een vraag moet stellen en begint uit te leggen welke veiligheid een kind nodig heeft. Kinderen hebben een volwassene nodig die hen structureel in  basale en emotionele behoefte kan voorzien. De ouder moet voorspelbaar zijn en hen beschermen tegen gevaar. Zij moeten hierbij de continuïteit waarborgen. Zij gaan de wereld ontdekken, als ouder moet je ze loslaten en daarmee hebben ze de basis veiligheid die jij hebt neergelegd hard nodig.  (Een beknopte samenvatting, want als ik hem moet citeren ga ik dat niet redden binnen één A4-tje). Hij gaat verder: “Jij haalt de basis veiligheid niet onderuit, wanneer jij tijdens een insult een half uur niet bij kennis bent en niet voor hen kunt zorgen”. Het valt even stil en we kijken elkaar aan en ik zeg: “We weten beiden dat ik dit al wist. Ik ben het eens met wat je zegt. Maar ik heb de tijd nodig om dit te geloven en daadwerkelijk te voelen. Maar geloof me, op dat punt kom ik wel.”

Wanneer ik met mijn driejarige peuter hand in hand terug loop van school struikelt zij over een stoeptegel en valt *BOEM*. Dat loslaten heb ik wel iets te letterlijk genomen. Ik houd mijn huilende dochter stevig vast in mijn armen en ik word overspoeld door een gelukzalig gevoel. Ik voel aan alles dat mijn meisje zich veilig voelt bij haar mama.

Geschreven: September 2017
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close