De paarse muur

Om 19:00 uur schommel ik samen met mijn dochters heen en weer in de schommelstoel op haar slaapkamer. “Mam, mogen we nog één verhaaltje, alsjebliehieft?”. Ik verzink in gedachte en hoor haar vraag, maar krijg nog geen antwoord over mijn lippen heen. Starend naar de paarse muur, nemen mijn hersenspinsels mij mee naar een week geleden.

Ik word met een schrik wakker en kijk verbouwereerd naar de paarse muur naast me. Ik herken het niet en voel de paniek opkomen. “Waar ben ik? Wat is er gebeurd? Hoe kom ik hier?”, zijn de vragen die door mijn hoofd schieten. Dan kijk ik recht in rooddoorlopen ogen die ik herken uit duizenden. Ze zijn van mijn oudste dochter. Ze ligt dicht tegen mij aan en ik voel haar warmte en tegelijkertijd voelt het alsof ik mijlenver van mijn eigen lichaam verwijderd ben. Ik draai mijn gezicht naar de andere kant en zie daar ook twee kleine bedroefde oogjes naar me kijken. Mijn jongste dochter draait haar hoofd verschrikt naar haar andere kant toe en ik hoor een zware stem in de verte vragen: “Ben je nu wel weer bij, Anita?” Gelukkig is deze stem al vijftien jaar om mij heen en hoeven mijn hersenen weinig moeite te doen om vast te stellen dat mijn man bij me is. En dan vallen alle puzzelstukjes weer langzaam (nou ja, eigenlijk duurt het nog 10 minuten voordat mijn hersenen weer helemaal opgestart zijn en het geheugen ook weer terug is) in elkaar. Het is zondag, ik stond net in de douche, de muur van de slaapkamer van mijn dochter is net paars geverfd en ik herinner me weer hoe irritant ik het vind dat mijn man altijd van die vervelende vragen blijft stellen, alsof ik bepaalde feiten niet meer weet.
Ik weet heus wel hoeveel kinderen ik heb, in welk dorp in woon, welke dag het is of wat ik die dag heb gegeten. Helaas in werkelijkheid weet ik dat dus niet altijd meer, ik heb deze kennis na een insult niet direct paraat. Manlief stelt deze vragen en ik heb geen antwoord. Dat hij deze vragen stelt, dat weet ik niet eens. Maar wanneer ik een beetje bijkom na een half uur dan ben ik ontzettend aan het graven in mijn geheugen naar de antwoorden. Wanneer ik dan echt besef dat ik een insult heb gehad, dan zijn mijn tranen niet meer te stoppen.

Na dit insult spat er nog droom of beter gezegd vleugje hoop uiteen. Daar waar mijn man en ik hoopten op het stoppen met de medicatie. Ik heb het daar moeilijk mee. We besluiten om de neuroloog niet te bellen. Een achteraf gezien onbewuste bewuste keuze. De woorden: “Dan is mijn eerste ingeving om uw medicatie te verhogen”, te horen probeer ik nog even uit te stellen.

“Oké meisjes, vooruit nog één verhaaltje.” Mijn meiden kijken mij met stralende oogjes aan en geven mij met hun warme lichaampjes een dikke knuffel die ervoor zorgt dat het geluk weer de weg naar mijn hart weet te vinden.

Geschreven: November 2017
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close