De scheiding van afval(len)

“Draai je nu op je buik” zegt mijn yogalerares. Ik draai mij op mijn buik om te beginnen aan de volgende serie buikspieroefeningen. ”Handen en voeten van de grond en trappelen met je voeten”. Ik voel dat mijn buikspieren weer hun werk aan het doen zijn en mijn buik strakker wordt. Mijn nalatenschap van de zwangerschap neemt langzaamaan afscheid van mij. En daar ben ik niet rouwig om. Een paar weken later lig ik weer op mijn yogamat en mag mij weer omdraaien om op mijn buik te gaan liggen. Dit keer heb ik geen last van mijn buikspieren, maar heb ik last van mijn heupen. Ik voel letterlijk mijn heupbotten in het matje steken. Eenmaal thuis gebied mijn man mij toch vriendelijk om mijn BMI eens te berekenen. Als mijn lichamelijke cijfers zijn ingevoerd, druk ik op “berekenen”. En dan zie ik opeens zwart op wit staan wat ik eigenlijk al wist: “Ondergewicht”.

Gedurende het proces van medicatie slikken, merk ik ook dat mijn lichaam een strijd aan het voeren is met de ongewenste bijwerkingen. Eén van de bijwerkingen waar ik last van heb is: verminderde eetlust. Waar ik vroeger op een zondagochtend 3 warme belegde broodjes, een cracker, een gekookt eitje en een ontbijtkoek met gemak weg kon werken, kan mijn maag op dit moment niet meer aan dan 1 volkoren boterham met beleg. Tijdens het ontslaan van mijn zwangerschapskilo’s kwam deze bijwerking mij goed uit, maar nu slaat mijn lichaam er een beetje in door. Ik vind het vervelend dat ik echt geen trek meer heb in het eten en er daardoor ook minder van geniet. Er zit nu een zwaardere lading aan het eten, wetende dat het echt noodzaak is om goed te eten. Ik heb minder energie om de dag goed door te komen. Naast dat ik al moe ben door weer een andere bijwerking van de medicatie, helpt het ook niet mee dat ik te weinig energie naar binnen kan werken.

Poweryoga helpt mij bij het ontspannen en het loslaten van gedachtes. Daarbij helpt het mij ook om mijn spieren weer wat sterker te maken. Dit ene uurtje sporten in de week maakt niet dat ik afval. Het fietsen op de bakfiets met drie kinderen naar de Kruidvat om luiers in te slaan, het naar boven tillen van de zware gevulde maxi-cosi en de harde winden trotseren op mijn stationsbarrel zijn wel degelijk van invloed op de kilo’s die ik verlies. Tel dit op bij mijn bijwerking verminderde eetlust en de som komt uit op: Ondergewicht.

Het blijft voor mij nog altijd verbazingwekkend hoeveel gevolgen er om de hoek komen kijken naast één diagnose. Voor mij even een moment van verdriet en woede. Om daarna weer vol strijdlust mijn weg te vinden hoe ik deze obstakels ga tackelen. Dus ik heb de telefoon gepakt om een afspraak te maken met mijn huisarts om te kijken wat mij kan helpen om aan te komen. Want als je een vieze slab pakt dat naast je op de box hangt om je neus af te vegen. Omdat je te moe bent om 5 meter te lopen voor een zakdoek. Dan weet je dat het tijd is om voor extra gewicht te zorgen, zodat de slabjes gewoon voor de diners van onze baby worden gebruikt.

Geschreven: December 2017
© Mama in de val

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close