De buschauffeu(se)r

Hallo Bert(ie) Buschauffeu(se)r, ik noem je voor het gemak maar even Bert(ie) want dat allitereert zo lekker,

“Burgemeester de Meesterstraat” galmt er door de bus. “Yes, er staat niemand te wachten en er heeft niemand op “STOP” gedrukt”, denk ik niet hardop. Tussen mijn bus naar Lelystad en de overstap op de trein naar Almere-Buiten zitten 3 minuten. Een niet al te grote marge om de overstap te halen, maar zeker haalbaar wanneer de bus niet hoeft te stoppen. Dus bij elke halte die we voorbij rijden, doe ik een ingetogen vreugdedansje.

Hoe vaker ik in de bus zit, hoe meer ik respect krijg voor deze chauffeurs. Waar ik vroeger als broekie in het verkeer reed als 19-jarige, voelde ik mij absoluut Max Verstappen. Ik kon echt het beste rijden van iedereen en meermaals zijn er woorden gebruikt wanneer: iemand zijn richtingaanwijzer niet gebruikte, mij geen voorrang gaf als ik van rechts kwam of een man die veel te lang links reed op de snelweg. En zo kon de claxon wel een APK-beurtje gebruiken. Terugkijkend was ik niet de leukste chauffeuse en heb ik menig buschauffeuse (ik wissel de mannelijke en vrouwelijke busrijders maar af, voor je het weet ben ik niet genderneutraal) het bloed onder de nagels vandaan gehaald. Op een dubbele rotonde zag je mij de buschauffeur geen centimeter meer geven dan nodig was. Ik probeerde de bus nog snel in te halen binnen de bebouwde kom voordat hij naar links knipperde. Lekker in de dode hoek hangen, behoorlijk slim. Maar de wereld lag aan mijn voeten en ik was voor niets en niemand bang. Gelukkig is mijn houding in het verkeer ontwikkeld in positieve zin naarmate ik meer kilometers maakte. De kilometerteller is even op stop gezet, maar ik hoop met mijn huidige kennis de buschauffeuses weer wat blijer maken.

Want dat is wat zij op dit moment wel bij mij doen. Zij maken mij blij. “Hoe dan?”, hoor ik je denken. Weet je wat, daar ga ik je ook gewoon antwoord op geven. Geen cliffhangers ditmaal. Alleen de aanblik al naar de man die al hobbelend op zijn stoeltje heen en weer gaat met het grote stuur voor zich, doet mijn hart sneller kloppen. Afgelopen maandag lag de hand van de chauffeur al klaar om te zwaaien naar de mensen die uitstapten. Soms bleef zijn handje liggen, maar dikwijls kon hij zijn hand opsteken om te zwaaien naar de uitstappers. Tegelijkertijd kon ik in zijn spiegeltje de kraaienpootjes om zijn ogen zien komen, omdat er op zijn gezicht een glimlach werd getoverd. Om maar niet te spreken over de collegialiteit tussen de busrijders. Ze zwaaien elke keer naar elkaar, ik bedoel ook echt elke keer. Vandaag was er zelfs een buschauffeur een manoeuvre aan het maken op de rotonde, maar denk maar niet dat hij de kans laat liggen om zijn collega te begroeten.

Bedankt Bert(ie), dat je mij weer veilig op mijn stationnetje hebt afgezet met vriendelijke zwaai. Ik waardeer het oprecht. Ik hoop dat ik je snel meer ruimte mag geven op de rotonde wanneer ik mijn roze papiertje weer op zak heb.

Liefs,
Maxim Verstappen

Geschreven: Februari 2018

© Mama in de val

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close