De brug van vroeger

Ik staar uit het autoraam naar buiten. Ik schrik op van een motor die ons inhaalt. En dan zie ik waar we langsrijden. We rijden onder de brug door waar ik 3 jaar lang dag in dag uit onderdoor mocht rijden. Ik zag de opbouw van deze brug en het moment wanneer er: “Since 2009” werd ingegraveerd. Het was een raar moment, omdat het op dat moment nog het jaar 2009 was. Als ik aan “Gebouwd in of De eerste steen gelegd op” denk, dan komen er jaartallen in mij op die ver voor 2009 liggen. Maar over een eeuw denken de mensen die hier onderdoor rijden: “Zo die brug is oud”. De tijd blijft je inhalen. Een melancholisch gevoel bekruipt mij.

De tijd verstrijkt en we hebben er geen grip op. Het is niet terug te draaien, niet te stoppen en niet vooruit te spoelen. Nu ik er zo over nadenk is “de tijd” een prachtig fenomeen. Het is ontastbaar en doet lekker zijn eigen ding. Waar de brug werd gebouwd, bouwde ik aan mijn eigen leven.

In 2009 mochten wij ons eerste huis betreden. Wat waren we gelukkig met ons paleis. Ik voelde me de koningin ter rijk. Een jaar later stonden we onder de klimop boog gebouwd door mijn vader en werd er een foto gemaakt. We straalden en lachten in onze bruidskleding. Een maand later kwam ik thuis en lag er een brief op de deurmat. Een brief van ‘s Heeren Loo. Ik maakte hem open. Tot mijn vreugde lag daar mijn vaste contract die ik mocht tekenen. Een half jaar later liep ik rond in de tuin en duwde een grasmaaier over het gazon. Ik deed dat niet alleen, ik deed dat samen met onze eerste smurf al groeiend in mijn buik. En wat staat het nog gebrand op mijn netvlies dat zij haar eerste stuk fruit in dat huis mocht eten. Ongelooflijk wat er in een vrij korte tijd allemaal kan gebeuren. Wat waren we gelukkig en blij. We genoten van ons leven en waren blij. Ons niet bewust dat het zo gemoedelijk en zo voorspoedig ging in ons leven. We leiden een onbezorgd leven, wat ik toen als vanzelfsprekend nam. Het voelde alsof ik op wolken zweefde en wat een heerlijkheid dat ik niet wist wat de toekomst mij zou brengen.

De tijd van onbezorgdheid is voorbij. Het moment dat je kinderen krijgt, maakt je kwetsbaar. Wat mijzelf overkomt is van ondergeschikt belang. Wanneer er iets met mijn kinderen gebeurd dan merk ik pas echt wat pijn is. De gevolgen van mijn epilepsie vind ik erger voor mijn kinderen dan voor mijzelf. Zij dragen onbewust ook de gevolgen en geloof mij: Dat doet verdomde pijn.

Ik kijk opzij naar mijn man. Ik denk terug aan de tijd dat we ons huis binnen kwamen en de verwarming aanzetten. We renden allebei naar de convectorput om daar als eerste een plekje te veroveren om warm te worden. We bekogelden elkaar met vanille vla. Er verschijnt en lach op mijn gezicht als ik denk aan onze mandarijnen spel. Of die keer dat er een vaas sneuvelde toen we aan het stoeien waren met een reuzeballon. Onbevangen plezier.

Ik zou de moeilijke periode die daarna ons leven binnenkwam niet willen missen. Het maakt dat ons leven meer diepgang heeft gekregen. Ik kan moeilijk beschrijven hoe veel waarde dat voor mij heeft. Mijn verliefdheid heeft plaatsgemaakt voor diepgewortelde liefde. Waar mijn geliefde nog steeds moet uitkijken of hij niet beschoten wordt met vanille vla.

© Mama in de val

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close