Soepballen

Ik hoor de auto’s al naderen achter ons. “Pak de kinderwagen even vast grote smurf. Tussenin-smurf geef mij jouw hand.” Zo vormen we een mooie ketting als we het zebrapad naderen. Ik hoop altijd maar dat de auto’s stoppen als wij eraan komen. Toet toet! Ik wacht met het draaien van mijn hoofd naar de auto en zorg eerst dat ik bij het zebrapad aankom. Eenmaal op het zebrapad hoef ik alleen maar mijn hoofd te draaien naar links en zie dat daar mijn schoonzus blij achter het stuur zwaait.

“Mam! Dat is tante.”
“Ja, goed gezien.”
“Maar wat is onze oom klein geworden.”
“Dat is je neef, dame.”

Ik merk dat mijn lichaam met zo min mogelijke inspanning het meest efficiënte resultaat eruit wil halen. Mijn lichaam kiest voor mij om niet direct om te kijken om te zien wie er toetert. Ik zorg er eerst voor dat ik op het zebrapad ben, zodat ik maar een kleine beweging hoef te maken om te kijken. Ik heb weinig invloed meer op dat besluit.

Deze ochtend ben ik gebeld door mijn neuroloog. Mijn oude en nieuwe medicatie slik ik nu beiden op volledige kracht. Dat betekent dat ik op een dubbele dosis zit. Ik dacht dat redelijk ongeschonden deze periode ben doorgekomen. Maar vandaag kwam ik er toch achter dat mijn lichaam hevig aan het werk is om alle ballen hoog te houden. Het goede nieuws van de neuroloog was dat ik mag beginnen met het afbouwen van mijn oude medicatie. Ik hoop echt zo dat mijn energie weer meer om het hoekje komt kijken en zich misschien wel aansluit bij mijn groepje.

Op de terugweg loopt één dochter met haar Roodkapjemandje vol met slagroom en de ander met haar rugtas vol met bananen naar huis. Ik weet dat dit tafereel mij vult van geluk. Helaas komt dit gevoel nog niet helemaal aan bij mijn hart. Maar ik geloof dat dit wel weer gaat gebeuren. Iedereen om mij heen zorgt voor geluksmomenten, genoeg momenten voor mij om te oefenen.

Eenmaal thuis zet ik de groentesoep met ballen van gisteren op het fornuis om op te warmen. Lekker! Hoef ik niet veel te doen om een gezonde maaltijd op tafel te zetten. Ik loop naar de tafel. De meiden hebben het pak met 36 viltstiften op tafel uitgestald. “Jullie moeten de stift die je hebt gebruikt na gebruik direct weer terugdoen in het pakje! Nu ligt het overal en we moeten zo eten” bries ik. Na één seconde heb ik al weer spijt van deze stompzinnige opmerking. Sssshjjjjj! Ik draai mij om en zie dat de deksel van de soeppan danst en daaromheen ligt een hele plas met soep. Ook dat nog! Vandaag is het mij als moeder niet gelukt om alle soepballen hoog te houden.

In de avond kruip ik naast mijn dochters in bed.
“Sorry meisjes, ik had niet zo boos mogen zijn op jullie. Morgen mogen jullie gewoon weer alle stiften over de hele tafel verspreiden.”
“Ik was moe en dan word ik sneller boos. Maar ik hoop dat daar snel verandering in komt.”
– “Ja mam. Want je hersendokter zei vandaag dat je minder pillen mag slikken. Je doet goed je best mam.”
“Dankjewel, lieve schat. Droom zacht”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close