Het niet lang verwachte belletje

De SANDD postboderin komt op woensdagochtend mijn tuin inlopen. Huh? Zij bezorgen alleen op dinsdag en vrijdag. Dat is gek, denk ik. Heel even krijg ik een gek gevoel in mijn buik. Het zal toch niet. En na twee seconde van hoop, weet ik dat het ook niet zo zal zijn. Ik heb namelijk gisteren een brief gestuurd naar het CBR. Ik wist niet goed waar ik het naar toe moest verzenden, dus ik heb het via de ‘klachten procedure’ gestuurd.

Ik wist van de vorige klacht, dat ik binnen een dag een reactie had van de klachtencommissie. Ik dacht nog: Ja, hoor. Hier kunnen ze wel binnen een mum van tijd reageren. Ik slenterde met een minuscuul sprankje hoop naar de brievenbus. Maar ik word ingehaald door een peutertje. Hij is net zo dol op post. “Post, post”, roept hij. En hij trekt de brief eruit en geeft het aan mij. Het is voor mij niet verrassend dat de post van het CBR is, aangezien ik al door mijn ramen aan het gluren was of ik iets kon oppikken van het poststuk. En ja hoor, daar zag ik hun oranje met blauwe signatuur op de enveloppe prijken. Beetje ziekelijk misschien. Maar ja, een fotografisch geheugen is niet altijd in de hand te houden.

Ik open de brief en zie daar bovenaan staan: Klacht van mevrouw A. Schokker – van den Hul. Ja hoor, Daar vliegt mijn vleugje hoop weg. En wat had ik ook verwacht? Dat ik nu wel opeens een brief zou krijgen. Het is iets wat ik niet wilde bereiken met de brief. Ik schrijf dat ik geen voorrang wil op anderen. Want ik hen wel wilde meegeven is dat het pijnlijk is dat ik zo lang moet wachten op een reactie. Ik wil mijn vrijheid terug en daarmee uit.

De procedure wordt uitgelegd in een brief. Het is standaard dat ze gaan opbellen en willen bespreken of ze de klacht goed hebben begrepen en of ik nog aanvullingen heb. Ik heb daar zo geen zin in. En hoop dat ze inzien dat ik hen alleen iets wilde meegeven en ze het niet moeten zien als een klacht. Dus hopelijk laten ze dat belletje achterwege.

In de middag strijkkraalt onze tussenin-smurfin aan tafel en loop ik naar binnen nadat ik aan de was heb gevoeld of deze al droog was. Tja, je onthoudt de gekste dingen. En op dat moment gaat mijn telefoon. ‘Anoniem’ staat er in mijn scherm. En op dat moment weet ik al wie er aan de andere kant van de lijn mij probeert te bereiken. Ik heb geen zin om op te nemen. Ik weet ook dat ze geen voicemail inspreken en ze het blijven proberen.

“Goedemiddag, met Anita”, zeg ik in de telefoon. “Goedemiddag. U spreekt met Evelien van het CBR. Spreek ik met mevrouw Schokker – van den Hul?” En daar gaan we weer.

Geschreven: mei 2019
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close