3:43 uur

Ik zit op de trap en staar voor me uit. Bang om ook maar een klein geluidje te maken. Het is 3:43 uur in de nacht en we zijn al één uur en elf minuten bezig om onze jongste smurf in zijn bed terug te leggen.

Sinds kort is onze jongste van 2 jaar een echt groot mens geworden. Want hij heeft een ‘grote mensen bed’. En dan hoor je er echt bij! En daar horen bij hem ook de nachtelijke ontdekkingsreizen bij. Van tevoren had ik me al schrap gezet. We gaan een week bikkelen, want dat het drama gaat worden dat is iets wat zeker is. De eerste keer dat we hem in bed hadden gelegd, kwam hij eruit. En dat vonden we prima, want het is ook gek de eerste keer. We hebben hem terug in zijn bed gelegd en daarna is hij de hele nacht blijven slapen. We waren door het dolle heen, maar rekenden ons nog niet rijk. De volgende avond is hij niet één keer uit zijn bed gekomen. En zo ging dit twee weken verder.

Tot aan afgelopen week. Want meneer vindt het nu weleens tijd worden dat hij de overloop gaat ontdekken wanneer hij hoort te slapen. Om 19:00 ligt hij op bed en we zijn soms wel tot 21:00 bezig om hem weer terug in bed te leggen. We doen aan de: ‘silent treatment’.  We nemen zijn hand en leggen hem zonder iets te zeggen weer terug in zijn bed. Die twee uren duren lang, maar zijn te doen.

Meneer vindt het ook nodig om de overloop te ontdekken wanneer het midden in de nacht is. En weer zijn we met hetzelfde ritueel bezig. En dat gaat niet zonder slag of stoot bij mij. Ik vind het al irritant als dat hij het doet wanneer hij om 19:00 in bed ligt, alleen dit keer maakt het me ook angstig. Elke nacht wanneer ik vaak wakker ben, slaat me de angst om het hart. Ik weet dat slaaptekort er voor zorgt dat de kans op een insult vergroot. En dat heb ik hem in mijn machteloosheid ook weleens laten weten om 3:56 uur ’s nachts. Iets in de trant van: “Er zijn ook mensen die gewoon moeten slapen, hoor. Als ik niet goed slaap en ik krijg een insult dan is dat jouw schuld”. Sorry mensen, slaaptekort en angst doen gekke dingen met me.

Ik weet dat het bij een kind hoort om er ’s nachts weleens uit te gaan en te spoken. In mijn geval vind ik dat dubbel zo moeilijk. Ook al heb ik met deze medicijnen nog nooit (ik klop heel hard onder de tafel) een insult gehad. Eens moet de eerste keer zijn. En ik hoop van harte dat ik daar de zin van kan maken: Er komt geen eerste keer met dit medicijn.

Ik kijk naar buiten en terug naar de klok op mijn laptop. Het is 16:04 uur op een zaterdagmiddag. Normaal gesproken niet mijn blogtijd. Het gegeven is dat ik net wakker ben na mijn middagdutje en vanavond op tijd naar bed wil, om mijn rust te pakken. En dan hoop ik dat ik vannacht om 3:43 uur mij om kan draaien zonder dat ik één uur en tien minuten in touw ben geweest. Slaap lekker mannetje, veel plezier tijdens je ontdekkingstocht IN dromenland.

Geschreven: juni 2019
© Mama in de val

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close