Douchedate

Aai, aai. Ik word zachtjes over mijn arm gewreven, maar het lukt mij niet mijn ogen te openen. Aai, aai. “Je wilde toch dat ik je wakker zou maken, zodat je kon douchen appte je gisterenavond?”, vraagt manlief. “Ja, dat klopt”, zegt een stem die uit mijn mond lijkt te komen. “Maar in diezelfde app stond ook dat ik dan ook mijn chagrijnige pet op zou hebben”. Tadaa die voorspelling is uitgekomen. Ik draai mijn gezicht om naar de wekker en zie 6:15 staan, niet te geloven. Dit kan niet goed zijn voor het slaapmonster in mij.

Het lijkt voor mij op een nachtmerrie, maar blijkt helaas de keiharde waarheid. Ik mag en wil niet alleen douchen. Water en epilepsie zijn nou eenmaal niet zo’n goede combinatie. Want stel dat ik een insult krijg onder de douche, dan zijn de gevolgen desastreus wanneer ik alleen ben (of samen met de kinderen). In het ergste geval zou het tot mijn dood kunnen leiden en laat dat nu net hetgeen zijn waar ik niet voor aan het strijden ben. Ik douche graag in de ochtend, zodat mijn haar overdag langer fris blijft, mijn haar geen rare vormen aanneemt wanneer ik met nat haar ga slapen en het zorgt ervoor dat ik de dag met een milder ochtendhumeur start. Er zitten zoveel voordelen aan des ochtends douchen. Hmm, misschien ga ik toch eens solliciteren op die vacature van “PR-ochtenddouchers”.

Het is niet makkelijk als je bij iets, wat vroeger vòòr mijn diagnose zo normaal was, moet nadenken over je eigen veiligheid en wèèr afhankelijk bent van een ander. Door deze aandoening wordt er veel van mijn zelfstandigheid ontnomen. Ik probeer elke keer weer het gevecht aan te gaan en een stukje zelfstandigheid te bemachtigen. Elke keer weer die vraag: “Is het voor mij en mijn gezin veilig om dit stukje zelfstandigheid terug te pakken?” En weer is er niemand, die het antwoord heeft op deze vraag. Epilepsie is zo onvoorspelbaar als de ziekte.

Ik geef mijn man een knuffel voordat hij naar zijn werk gaat en strompel naar boven in mijn pyjama. Het slaapmonster vertelt mij dat ik best nog even drie kwartier in bed kan doezelen, maar dan wel zittend, anders krijg je weer van die rare vormen in je haar. De tussenin-smurf opent haar deur en kijkt me slaperig aan en schiet dan in de lach. “Mama, heb je met je pyjama aan gedoucht?! “. En door die gulzige lach zorgt zij ervoor dat ik wil blijven strijden in mijn gevecht om te leven met epilepsie. Het leven is te mooi!

Juli 2017
© Mama in de val

 

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close