Een man in de slaapkamer

Opeens komt daar in de donkere ochtend een man mijn slaapkamer ingeslopen en staat te neuzen in de kledingkast. Het is dit keer niet de vader van mijn kinderen, niet mijn zorgverlener. Nee, het is een knappe man in pak die ik ook nog eens mijn echtgenoot mag noemen. Hij sluipt door onze kamer, omdat hij me nog meer slaap gunt wat mijn lichaam zo hard nodig heeft. Maar het lukt hem niet die slaap aan mij te geven, het tegenovergestelde is waar. Mijn hart gaat sneller kloppen en dat komt niet alleen door zijn prachtige verschijning. Het is een man, die zoveel om zijn gezin geeft en zichzelf helemaal kan wegcijferen voor zijn geliefden en toch nog overeind kan blijven staan. Het is zijn hartverwarmende liefdevolle karakter dat mijn hart sneller doet kloppen en ik prijs me elke dag gelukkig dat hij “ja” tegen mij zei.

Elke dag maakt ieder mens keuzes, bewust danwel onbewust.  Vandaag heb ik er bewust voor gekozen om deze mooie man alleen op pad te laten gaan. Mijn man was vandaag voor het eerst co-promotor tijdens de promotie van zijn PhD-student. De man in pak mocht op het podium zitten achter de desk. Wat ben ik ontzettend trots op hem, hij bikkelt ontzettend hard om op alle vlakken de ballen hoog te houden. Hij flikt het, mijn oersterke man flikt het. En wat doet het dan ontzettend pijn dat ik een keuze moet maken. Ga ik mee om dit te aanschouwen of blijf ik thuis? En wat voelt het kut dat ik altijd de epilepsie moet laten meewegen in al mijn besluiten. Zo niet, de hoofdrol speelt in mijn besluiten. Waar kies ik voor? Kies ik voor het trots te mogen aanschouwen hoe mijn man bij de promotie van zijn eerste PhD-student zit of kies ik ervoor thuis te blijven? Wat had ik dolgraag meegegaan en de trotse vrouw uitgehangen. Maar aan die keuze zitten risico’s, gezondheidsrisico’s. Die niet alleen voor mij gelden, maar voor het hele gezin. Ik belast mijn hele gezin, met mijn keuzes en de daaropvolgende risico’s.

Had ik de keuze gemaakt om wel mee te gaan, dan weet ik dat die dag vermoeiender is dan wanneer ik thuis was gebleven. En laat dat nu net één van de twee triggers zijn. De kans op een insult is dan groter. Maar voor hetzelfde geldt, gebeurt er helemaal niets en heb ik het voor niets laten schieten. Maar niemand die mij kan vertellen wanneer mijn emmer te vol is gelopen, niemand die mij kan vertellen of die emmer zichzelf weer leegt, niemand helemaal niemand heeft alle antwoorden op de vragen die voortdurend elke dag weer door mijn hoofd spoken. Maar mijn hele gezin kan wel alle ellende opruimen wanneer is gebleken dat mijn emmer weer te vol zat en ik een insult heb gehad. En misschien klopt er wel helemaal niets van mijn “emmer-hypothese” en is er een ander mechanisme dat niet valt te categoriseren. Het voelt oneerlijk, het voelt zwaar.

Onbewust is die keuze gemaakt om thuis het verdriet te laten gaan, om het gemis van deze bijzondere gebeurtenis een plekje te geven, wetende dat er nog vele keuzes te wachten staan.

De slaapkamerdeur kraakt, er sluipt een man binnen in zijn slaapkleding. Hij kruipt zachtjes onder de dekens om mij niet wakker te maken. Het is niet de vader van mijn kinderen, niet mijn zorgverlener. Nee, er komt een prachtige man binnen met een waardevolle ervaring rijker, die hij zo verdient. Droom zacht, lieve echtgenoot.

Juni 2017
© Mama in de val

 

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close