Hoe het ooit allemaal begon

“Hè gatsie, mijn hele schoen onder de modder. Leuk idee van je Aniet om door het bos te lopen nadat het heeft geregend”, zegt vriendinlief. “Ja tof hè, met een beetje avontuur is niks mis” vertel ik haar. Op een warme lenteavond in de mooie bossen van de Veluwe is “Mama in de val” in mijn hoofd ontstaan. Door de fijne gesprekken die met onze modderschoenen aan zijn gevoerd.

We praten over van alles en beginnen meestal bij onze kinderen. Als zij alle vijf de revue zijn gepasseerd komen onze eigen levens ten tafel. Nou ja, de spreekwoordelijke tafel natuurlijk, want u denkt toch niet dat wij met een eikenhouten tafel op onze rug door Ermelo lopen. Vaak komt dan ook ter sprake hoe het met ons gaat. En waar ik niet omheen kan is het woord: Epilepsie. We bespreken mijn recente aanval en ik vertel haar dat ik het belangrijk vind om nu echt te kiezen voor mezelf. Maar ik weet niet hoe.

Ik vertel dat er allerlei gedachtes in mijn hoofd rondspoken die er maar niet uitkomen. Ik heb moeite om alles een plekje te geven en ga emotioneel van hot naar her. “Schrijf het op, Anita. Dan heb je het in ieder geval op papier”. En dat is niet zo’n heel gek idee, want ik vind het heerlijk om te schrijven en weet dat ik het dan ook kwijt ben. De volgende dag ben ik achter de computer gekropen en heb ik veel onsamenhangende teksten op papier gezet. De rust kwam weer gedeeltelijk terug in mijn hoofd en ik was blij dat ik vooruitgang boekte in mijn herstel na een onstuimige periode.

Als ondernemer van Maak mij wat wijs geeft Pauline mij veel tips en duwtjes in de rug die ik nodig heb. Zij heeft de keuze gemaakt om medio 2017 helemaal voor haar eigen bedrijf te gaan. Wat een lef om die keuze te maken. Het vertrouwen dat zij in zichzelf heeft is mooi om te zien. Ik ben op zoek naar het lef om voor mijzelf te kiezen en te onderzoeken wat ik nou echt wil in mijn leven. Na verloop van tijd werden mijn onsamenhangende teksten kleine verhalen die ik graag over willen brengen op de medemens. Om mensen eens een kijkje te geven in het leven van een mama met epilepsie. En zo geschiedde het dat ik het Epilepsiefonds aanschreef met de vraag of zij nog blogger nodig hadden die op een verfrissende, eerlijke, levendige en ironische manier schrijft. De tijd heeft dit blog ingehaald, want zoals je weet schrijf ik momenteel voor het Epilepsiefonds.

Mijn droom om een boek te schrijven, bleef altijd een beetje vaag. Pauline is iemand die iets bedenkt en deze gedachte ook meteen omzet in een actie. De woorden van haar gaven mij het extra zetje wat ik nodig had: “Je moet niet goed zijn om te beginnen, maar beginnen om goed te worden”. En zo is langzaamaan mijn hele blogavontuur begonnen met deze wijze woorden in mijn achterhoofd.

“Zo, tijd voor een kop thee, Anita. Dat hebben we wel verdiend na die moerassige wandeling”. “Zeker! Volgend jaar heffen we onze glazen champagne en kijken we trots terug op de stappen die we weer hebben gezet.” “Proost!” Deze keer de glazen nog gevuld met warme thee.

Juni 2017
© Mama in de val

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close