Stamkroeg

Een half uur geleden zijn mijn twee triggers (vermoeidheid en stress) elkaar weer tegengekomen in mijn Hersen-stamkroeg. Ze hebben alleen nog niet met elkaar geproost. Onze kleine man zijn eerste tandje komt door. Waar onze dochters zich hier moeiteloos doorheen sloegen, maakt onze zoon er een spektakel van door vier nachten lang de hele wereld te laten weten welke pijn hij wel niet moet doorstaan. Iets met vrouwen en het sterke geslacht? In deze vier nachten word ik gemiddeld drie keer wakker. En ook al gaat mijn man eruit, om hem een aai over zijn bol te geven, een fles klaar te maken of aan het touwtje van zijn muziekdoosje te trekken. Mijn moederoor is er toch op getraind om wakker te worden van mijn kind en zo word ik uit mijn slaap gehaald. Tel daar een dochter die van de bovenste traptrede naar beneden valt bij op. En tadaa mijn stamkroeg zit vol met niet-genodigde gasten.

Dit zijn de momenten die mij van mijn stuk brengen en angstig maken. Ik heb niet altijd grip op de gebeurtenissen die mij stress opleveren. Ik kan het niet voorkomen en zie het niet altijd aankomen. In eerste instantie schiet ik vol adrenaline om mijn dochter te helpen en het “blauwe ei” op haar hoofd te voorzien van een koude doek. Wanneer alle kids op bed liggen, krijg ik weer tijd voor mijzelf en schieten er razendsnel gedachtes door mijn hoofd, dat past er ook nog wel bij naast die stamgasten. Ik ben bang voor een insult, die angst mag er zijn en dat geeft rust. Ik bedenk een plan om mijn rust weer terug te pakken.

“Aniet, wel op tijd naar bed vanavond hè!” zegt manlief. “Jahaa, dat had ik zelf ook al bedacht hoor.” Ik wens mijn stamgasten een goede nachtrust en zorg er vooral voor dat zij vannacht niet gaan proosten.

Geschreven: Oktober 2017
© Mama in de val

 

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close