Superheldin

Het is kwart over acht ’s ochtends. Ik loop de trap af met de kleine smurf om hem van zijn ledikantje over te hevelen naar de kinderwagen. Zwart. Om half tien word ik “wakker”, zittend op de bank met mijn jas aan, Ik zie mijn twee dochters om mij heen dartelen en opeens zie ik mijn vader naast mij in de stoel zitten.
‘Pap, wat doe jij hier?’ vraag ik verbaasd.
‘Je hebt een insult gehad.’

Tijdens mijn laatste insult was ik alleen met mijn kinderen. Het was de heftigste die ik ooit heb meegemaakt, doordat mijn kinderen het moesten aanschouwen. Mijn grote smurfin heeft mij en de kinderen gered. Ik neem je mee naar dat moment.

Zelf herinner ik mij helemaal niets van wat er is gebeurd tussen kwart over acht en half tien, maar dit is het verhaal wat ik later van derden vernomen. Tijdens mijn insult is mijn dochter op zoek gegaan naar mijn mobiel (we hebben haar geleerd om haar vader te bellen wanneer ik “val”). Volgens afspraak moet ik deze altijd bij “de blauwe smurfenlamp” hebben liggen. Dit keer lag hij daar niet en moest zij op zoek gaan. Zij heeft tijdens het schokken van mijn lichaam in mijn jaszakken gevoeld of hij daar zat. Ik heb geen idee wat voor impact dat moet hebben gehad op mijn kleine doch grote meisje. Uiteindelijk vond zij mijn mobiel en heeft zij al huilend haar papa opgebeld en vertelde hem: “Mama is gevallen, papa”. We hebben dit zo vaak met onze beide dochters geoefend, maar tegelijkertijd zo vaak gehoopt dat zij dit niet voor “het echie” moesten uitvoeren. Helaas heeft ze haar kunde wel moeten inzetten en wat zijn we trots op haar, tot in onze tenen! Onze vijfjarige dame heeft het gedaan.
Na het belletje heeft mijn man mijn vader gebeld. Mijn vader is toen in sneltreinvaart naar ons huis gereden.

Naderhand had ik last van alle spieren in mijn lijf, ik ben na zo’n insult altijd weer verbaasd hoeveel spieren ik heb. Mijn kaken doen ontzettend pijn, ik ben extreem moe, maar waar ik dit keer het meeste last van heb gehad, is mijn schuldgevoel naar onze dochters toe. Zij hebben hun moeder, degene die voor hen moet zorgen en niet andersom, de controle over haar lichaam zien verliezen. Daarbij zagen zij ook dat hun mama er niet altijd voor de volle honderd procent voor hen zal zijn. Dat doet pijn, want het hoort wel bij mijn takenpakket. Terugkijkend krijg ik rillingen over mijn hele lijf en zijn de tranen niet te stoppen.

Een week later staat mijn vader weer op de stoep. Hij boort gaten voor een sleutelkastje in de buitenmuur. Zo kan er altijd iemand naar binnen, mocht ik weer een aanval krijgen. Een vreselijk, confronterend kastje.  De boor maakt de gaten in de muur en laat tegelijkertijd een litteken in mijn hart achter.

Mei 2017
© Mama in de val

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close