Traanriviertjes

Grote smurf komt over het schoolplein naar me toe rennen. Ze gaat deze middag spelen bij een schoolvriendinnetje. Onderweg naar me toe zie ik dat ze zich groot probeert te houden, maar eenmaal in mama’s armen beland springen de tranen toch in haar ogen. “Mama, ik wil niet bij haar spelen” snikt grote smurf. “Waarom niet meisje, vanmorgen keek je er zo naar uit?” vraag ik. “Mama, ik kan er dan niet voor je zijn wanneer je valt”. Nu ben ik degene die tegen de tranen vecht. “Lieve schat, maak je maar geen zorgen om mij, dat komt wel goed. Ga jij maar lekker spelen.” Na drie dikke knuffels, draait ons sterke meisje zich om en loopt naar haar vriendinnetje. Ze kijkt nog een keer over haar schouder heen en zwaait nog één keer. “Dag mooie meid”.

Ik draai mij om en loop naar huis. Het moment wanneer het mij niet meer lukt om mij groot te houden. Dat mijn dochter zich verantwoordelijk voelt voor mij en mijn aandoening vind ik ondraaglijk. Het is hartverscheurend. Dit moment is voor mij nog pijnlijker geweest dan het moment dat ik de diagnose kreeg.
Mijn aandoening is niet alleen lichamelijk vermoeiend. Maar voornamelijk psychisch erg vermoeiend. Daarbij komt ook nog eens dat ik niet de enige ben die deze vermoeidheid draagt, maar zo ook mijn gezin en de dierbaren om ons heen. Het vele nadenken over: “Wat als ik val met onze kleine smurf in mijn handen, stel dat ik mijn aandoening ook aan mijn kinderen heb overgedragen?” of “Misschien krijg ik een insult terwijl ik over straat loop, wat gaan mijn kinderen doen? Blijven ze bij mij, zoals we ze geleerd hebben, lopen ze weg of raken ze in paniek?” Het is vermoeiend, maar de vragen blijven terug komen. En ik weet dat ik een keuze heb om niet bij deze vragen stil te staan en te kijken naar wat mooi is in dit leven. Ik probeer het, ik probeer het heel hard. Maar helaas lukt dat me niet altijd, hoe graag ik ook zou willen. Op die momenten huil ik en komt mijn tussenin-smurf hard naar me toe gerend en geeft ze mij de hardste knuffel die ze heeft. Ik heb geleerd dat ik mijn verdriet niet altijd hoef weg te stoppen en te wachten totdat de kids op bed liggen. De vraag van de psycholoog destijds: “Denk je echt dat je de hele dag huilt?”, heeft hij een gedeelte van de zware lading op mijn schouders weg weten te halen.

Ik druk op de bel: “Ding Dong”. De deur gaat open en de moeder van het schoolvriendinnetje vertelt mij dat Grote smurf en haar vriendinnetje nog buiten aan het spelen zijn. We lopen naar buiten en wanneer we richting het speeltuintje lopen, zie ik Grote smurf op een picknickkleedje zitten met haar vriendinnetje en een grote berg knuffels. Op dat moment kijkt ze over haar schouder en ziet mij staan. Ze staat op, rent over het plein naar mij toe en springt in mijn armen. Ditmaal alleen maar tranen van geluk.

Geschreven: September 2017

© Mama in de val

 

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close